Shorty Reads: Naar het noorden

Ik kan heel kort zijn over dit boek: dit boek MOET je lezen. Het is lang geleden dat een boek mij zo boeide. Ik kon het bijna niet wegleggen en het inspireerde mij enorm.

‘Naar het noorden’ is een boek van Scott Jurek één van de bekendste ultrarunners ter wereld. Eerder schreef hij ‘Eet en ren’. Het boek beschrijft de recordpoging van Scott op de Appalachian Trail. Een trail van 3522km Georgia naar Maine. Het boek verteld het verhaal van Scott én van zijn vrouw Jenny die hem de hele trail met een busje volgt en verzorgt.

Het boek is zo geschreven dat je het idee hebt dat je samen met Scott de trail aan het lopen bent. Scott neemt je mee in zijn twijfels, zijn zorgen, maar ook zijn momenten van euforie.

De boodschap die ik uit dit boek haal, is dat je altijd meer kunt dan je denkt. Op het moment dat je wilt opgeven zit er ergens in je nog een stukje doorzettingsvermogen en energie om door te gaan. Dat is een helpende gedachte wanneer het tijdens een race zwaar wordt.

Aanrader? Zeker! Het is een heel inspirerend boek en ik denk zelfs voor niet lopers leuk om te lezen.

Leerzaam? Het boek geeft een aantal mooie levenslessen mee. En leert je meer over het lopen van ultra trails en de mindset die daar voor nodig is.

Sterren? ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Ben je nieuwsgierig geworden naar het boek? Laat dan even een reactie achter, ik geef mijn boek graag door. Reageren kan tot 20 augustus.

Doelen van 2018

Zoals jullie misschien gister op Instagram hebben gezien kon ik 2018 niet beginnen met het traditionele rondje hardlopen. Ik heb mijn voorste scheenbeen spier ingescheurd toen ik mijn enkel verzwikte. Maar ik ga zeker niet bij de pakken neer zitten! Mijn doelen van 2018 liggen namelijk niet alleen bij het hardlopen.

De marathon in 3:30u

Mijn eerste doel is om in 2018 de marathon in 3:30u te lopen. Ik heb nu 3 marathons gelopen en steeds een beetje sneller, dus ik denk dat dit mogelijk is. Ik richt me als eerste op Rotterdam, maar anders wil ik in het najaar nog een poging doen.

Een triatlon in juni

Op 30 juni is er in Stiens een triatlon. Vorig jaar was ik hierbij aanwezig als supporter en vanaf dat moment heb ik al de triatlon kriebels. Wees niet bang, ik ga niet meteen voor hele of halve Ironman, maar richt mij op de Olympische afstand. Dit wordt zeker een grote uitdaging, maar het lijkt me een prachtig avontuur. Op mijn blog zal ik de komende maanden regelmatig schrijven over mijn weg naar de triatlon.

Trailrunning

Ik wil in 2018 regelmatig een trail lopen. Ook wil ik in mijn marathonschema trails inplannen. Ik vind trailen super leuk én ik merk dat mijn lijf hier sterker van wordt. Op 10 februari loop ik de 25km in Dwingelderveld van RunForestRun en op 18 maart de 35km van de Vuurtorentrail op Ameland.

Wat zijn jou doelen op sportief gebied voor 2018?

Mijn sportieve hoogtepunten van 2017

2017 zit er bijna op, samen met jullie blik ik terug op jullie mijn sportieve hoogtepunten van 2017. Het was een mooi jaar met heel veel mooie runs en events.

Met stip op 1 staat toch wel de marathon van Terschelling. Samen met een groep Anita meisjes liepen we de hele en de halve marathon. En dat heeft Terschelling geweten! Onze shirts en jasjes trokken de aandacht en er werd nog lang nagepraat over die vrolijke Anita hardloopsters.

Op een gedeelde 1ste plaats staat de trip met Anita Active naar Duitsland. Met 4 andere Anita meisjes en Marjon reisden we af naar Beieren om daar 3 dagen lang verwend te worden en hele toffe work-outs te doen. Het vetste was dat we mochten boksen met Christina Hammer. Zij is de wereldkampioene boksen en een enorme bron van inspiratie.

Alle trails, zowel georganiseerd, via MudSweatTrails als op eigen houtje waren cadeautjes. Twee keer plaatste ik een oproep op Facebook om een trail van MST te lopen. En twee keer pakte dit super goed uit en liep ik met een groep bekende en onbekende mensen een prachtige route. Dit ga ik in 2018 zeker vaker doen. Het is zo leuk om te zien en voelen dat lopen verbind.

Als laatste mogen de kidsruns die ik met Kevin deed niet ontbreken. Onze pleegzoon en ik lopen regelmatig een wedstrijdje. We genieten hier allebei heel erg van en hij wordt steeds sterker en sneller. Als ik dat trotse koppie zie als hij zijn medaille krijgt, kan mijn dag niet meer stuk.

Mijn trainingsweek #9

Het grote aftellen is begonnen en daarmee ook de marathonkriebels. Deze week was de laatste intensieve week. Vanaf nu begint het taperen. Ik moet zeggen dit vind ik de moeilijkste en minst leuke periode van het toe werken naar de marathon. Ik ben niet zo goed in rust houden…

Maandag


Maandag liep ik mijn laatste lange duurloop. Het was zeker niet de makkelijkste van de afgelopen weken, maar dat hoort er ook bij. Ik had het warm, ik had dorst en de verkeerde sokken aan. Het was een goede mentale training zullen we maar zeggen.

Donderdag


Donderdag kwam mijn startnummer binnen en moest ik wel even gaan lopen! De adrenaline gierde door mijn lijf. Ik knalde er even een snelle 5km doorheen en kwam als een blij-ei weer thuis. Later deze week hoorde ik dat ik het verkeerde startnummer heb. Dit nummer is voor de halve en ik loop toch echt de hele. Gelukkig wordt dit nog gecorrigeerd.

Zaterdag


Gister liep ik de 21km tijdens de Gaasterland trail. Wat een super leuke loop was dat! Een prachtig parcours en goede organisatie. Bospaadjes, weilanden, modder en diepe plassen. Heerlijk buitenspelen dus. Ik heb enorm genoten en voor mijn gevoel relaxt gelopen. Ik was dan ook erg verbaasd dat ik als 2de dame over de finish kwam. 


Zondag


Toen vanmiddag het zonnetje doorbrak kon ik het niet laten om een klein rondje om te gaan. Gewoon lekker op gevoel, niets moet alles mag. 

Nu ga ik echt proberen wat rustiger aan te doen, zodat ik over 2 weken met frisse benen op Terschelling sta.

Vuurtoren Trail Ameland

IMG_6804

Zondag stond ik aan de start van de Vuurtoren Trail op Ameland. 35 kilometer stonden er voor mij op het programma. Nog nooit stond ik met zo veel spierpijn in het startvak. Van donderdag tot en met zaterdag was ik op pad met Anita Active* voor een sportevent in Zuid-Duitsland. Niet echt de ideale voorbereiding om fris aan de start te verschijnen. Maar deze trail stond al lange tijd op mijn lijstje en de organisatie was zo lief om last minute nog mijn startkaart om te zetten van de 60 naar de 35km, zodat ik de start nog kon halen met de eerste boot. Genoeg redenen om zondagochtend vroeg uit mijn bed te rollen en in de bus naar Holwerd te stappen.

Aangekomen in Holwerd waaide ik bijna uit mijn trailschoenen. Dit beloofde niet veel goeds. Eenmaal op de boot begon het ook nog hard te regenen. Even vroeg ik me af waarom ik dit ook al weer wilde. Ik had toch ook gewoon thuis bij de kachel en mijn lievies kunnen blijven? Maar vanaf het moment dat ik met andere lopers in gesprek raakte waren de trailkriebels weer volop aanwezig.

Op Ameland stond de boot naar Hollum klaar. Even was er nog lichte paniek, want in tegenstelling tot wat er in de mail stond kon je niet met de OV chipkaart reizen. Ik had wel kleingeld bij me, maar dat was bedoeld voor de beker die ik nog voor tijdens de trail moest kopen. Heel lief bood een mede loper, die ik nog nooit eerder had ontmoet aan om de beker voor mij te kopen. Super lief! We raakten in gesprek en voor ik het wist waren we bij de sporthal in Hollum waar ik mijn startnummer op moest halen. Ik zag dat het al 11:05u was en om 11:30u was de start van de 35km. Gelukkig was het ophalen van de startnummers goed geregeld en kon ik nog op tijd naar de start.

In het startvak heerste een ontspannen sfeer. Iedereen stond gezellig te kletsen en al snel zag ik wat bekenden. Om 11:30u klonk de bel en mochten we op pad. Ik had van te voren met mezelf afgesproken dat ik rustig aan ging doen. Dit liep de eerste kilometers niet helemaal volgens plan. Ik liep mijn eerste kilometer in 4:50 en had het meteen veel te heet. Ik trapte op de rem en besloot mijn jasje uit te trekken. Het duurde een kilometer of 5 voor dat ik een goed ritme te pakken had. Het klimmen en dalen maakte het lastig om een steady pace te vinden.

Bij de eerste verzorgingspost op 10km nam ik even de tijd om wat te drinken en te kletsen met andere lopers. Dit soort momenten vind ik altijd erg leuk tijdens de trail. Iedereen staat relaxt te eten en te drinken. Ze zouden bij de Dam tot Damloop of de marathon van Rotterdam gek op kijken als je dit zou doen!

Bij ruim 19km kwamen we weer bij de verzorgingspost. De vrijwilligers waren zo lief om mijn beker uit mijn tas te halen en cola voor mij in te schenken. Heerlijk! Met frisse energie ging ik weer op pad. We lieten de duinpaadjes achter ons en liepen nu over de paardenpaden. Poeh, dat vonden mijn benen niet fijn. Het mulle zand maakte het lopen lastig. Bij iedere stap zakten mijn voeten weg in het zand. Ik ben nog nooit zo blij geweest om het strand te zien. Dit was ook zand, maar een stuk steviger dan het zand op de paardenpaden. Wel hadden we hier volle bak tegenwind.

Na al het zand mochten we het bos weer in en kregen we nog wat pittige klimmetjes. Uiteindelijk gingen we een gras dijk op en was het einde in zicht. De laatste kilometer wist ik er nog een versnelling uit te persen en finishte uiteindelijk in 3:29:04. Geen PB, maar wel ontzettend genoten en zeker met deze weersomstandigheden niet ontevreden.

IMG_6807

* Hier over later deze week meer

 

UHT Girls only

fullsizerender

Ach kind, er gaat gewoon een trein van Driebergen naar Rhenen hoor. Zo begon gisterochtend mijn UHT avontuur. Een dame in de trein vroeg mij naar mijn plannen. Toen ik vertelde dat we met een groep meiden van Driebergen-Zeist naar Rhenen gingen rennen, was ze duidelijk in verwarring. Waarom zou je gaan rennen als er ook een trein gaat? Het antwoord op deze vraag is simpel: omdat het een mooi avontuur is.

fullsizerender1

Iets voor half elf vertrokken we, na een foto gemaakt te hebben met de stationsklok , met 14 meiden vanaf Driebergen om de UHT open te rennen. De UHT is een trailroute van ongeveer 30km bedacht door MudSweatTrails over de Utrechtse Heuvelrug die je op eigen gelegenheid kunt lopen. Aan de trail zit ook nog een wedstrijdelement verbonden, want de snelste lopers kunnen een mooie prijs van La Sportiva winnen. Wij gingen niet voor een parcoursrecord, maar puur voor de gezelligheid.

Wat ik zelf van tevoren het spannendst vond was of we de route goed konden vinden en volgen. Gelukkig waren er 4 meiden met een horloge met navigatie en daardoor ging het eigenlijk heel soepel.

De sfeer zat er meteen goed in. Iedereen kletste gezellig en niemand vond het een probleem om even te wachten als we te ver uit elkaar liepen. Ik vind dat zoiets moois van hardlopen! Je zet een groep mensen bij elkaar die elkaar niet kent, maar doordat je dezelfde passie deelt is er meteen verbondenheid.

Ik was zelf nog nooit op de Utrechtse Heuvelrug geweest en heb echt weer een mooi stukje Nederland leren kennen. Ik had echt het gevoel dat ik op vakantie was. Dat vind ik ook zo leuk van trailen. Je bent maar een dagje weg, maar zo’n loop voelt meteen als een mini-vakantie.

Na zo’n 4 uur kwamen we aan bij station Rhenen. Natuurlijk ook nog even een finishfoto gemaakt en daarna bij de open haard in het stationsrestaurant nageklets. Daar werden meteen al plannen gemaakt voor de volgende trail.

fullsizerender4

Met een voldaan gevoel zat ik in de trein terug naar huis. Op naar het volgende avontuur!

RFR trail in Appelscha

fullsizerender1Gister stond ik aan de start van de RFR trail in Appelscha. Of de trail door zou gaan en of ik zou starten bleef lange tijd spannend.Vrijdagavond toen de storm en de sneeuw om het huis raasde ontving ik een mail waarin stond dat de trail nog niet afgelast werd, maar dat er nog wel overleg met Staatsbosbeheer zou plaatsvinden in verband met de weersomstandigheden. Toen ik ’s nachts wakker werd en de storm hoorde dacht ik dat de race niet door zou gaan, maar toen ’s ochtend een mail over een afgelasting uitbleef vertrokken we toch maar richting Appelscha. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hem best een beetje kneep.

Aangekomen bij de startlocatie kon ik meteen doorlopen naar de inschrijftafel. Zoals altijd bij RFR was alles keurig geregeld. In de kantine was het behoorlijk druk, maar ook erg gezellig. Ik sprak met een paar bekenden en toen was het tijd om me klaar te maken.

Na een laatste check liep ik met mijn vader naar de start. Mijn vader was mee als supporter en gaf me nog wat tips mee voor onderweg. De snelste groep van de 26km was om 10:40u gestart en daarna mochten wij in kleine groepjes starten. Ik vind dit een ideale manier van starten, omdat je meteen van het begin redelijk vrij en in je eigen tempo kunt lopen.

Al na 2km was het tijd voor een korte stop. Ik had het veel te warm, dus handschoenen uit en mijn jasje open. Een medeloper was zo vriendelijk om mijn handschoenen in m’n rugzak te stoppen. Dit soort dingen vind ik zo fijn van een trail. Iedereen is behulpzaam en staat open voor een praatje.

img_4814-2

Weer op pad kwam ik Ytsen tegen. Op de weg hebben wij een redelijk gelijk tempo, maar ik merkte dat mijn lijf nog moet wennen aan het trailen, dus besloot ik hem na een paar kilometer te laten gaan. Ik wilde genieten en lekker relaxt lopen, dus besloot ik me niet gek te laten maken.

Van te voren had ik van andere lopers gehoord dat we ook door het water moesten en dat de route sowieso erg nat was. Bij 8km begon het inderdaad behoorlijk nat te worden. Bij de eerste plas verdwenen mijn voeten in het water, maar dit bleek pas het begin. Als snel verdwenen ook mijn knieën en op een gegeven moment zelfs mijn heupen in het water. En waar ik bij de eerste plas nog voorzichtig voetje voor voetje voorzichtig door het water liep, ging ik al snel volle bak er doorheen. Heerlijk!

fullsizerender

Vanaf 16km begon het eerst licht, maar al snel hard te sneeuwen. Dit leverde prachtige plaatjes op. Toen we over de besneeuwde zandvlakte liepen en de sneeuw echt in mijn gezicht sloeg, waande ik mij in een aflevering van 71 Graden Noord en verwachte ik bijna dat Lauren Verster bij de finish op mij stond te wachten.

img_4813

Het laatste stuk van de route ging door het bos waarbij we over smalle paadjes liepen en nog een aantal korte pittige klimmetjes en leuke afdalingen mochten doen. Aan het eind van de laatste afdaling stond mijn vader trots te wachten. Zo leuk! Nog een bocht en daar was de finish. Een met een grote glimlach ging ik onder de boog door. Het was door het weer beetje een pittige, maar super mooie trail!

img_4817

Trainen voor een ultra marathon: hoe de je dat?

img_2659

Afgelopen week heb je kunnen lezen dat ik op 19 maart 2017 mijn eerste ultra wil gaan lopen. Nou is zo’n besluit nemen niet het moeilijkst van het hele proces. Ik bedoel iedereen kan naar inschrijven.nl gaan en zich aanmelden voor een ultra. De uitvoering daarentegen is een stuk ingewikkelder. 

De vraag die mij afgelopen week bezig hield was vooral: hoe doe je dat eigenlijk, trainen voor een ultra?

Tuurlijk heb ik al 2 marathons gelopen en had ik globaal een idee hoe een trainingsweek er uit moet zien, maar ik had ook nog best wat vraagtekens. Daarom besloot ik het internet af te speuren en ook eens te vragen hoe andere mensen voor zo’n afstand hebben getraind. Op de site van de 60 van Texel vond ik al een hoop nuttige informatie en ook in mijn opleiding voor hardlooptrainer kreeg ik goede tips.

Omdat er vast meer mensen op zoek zijn naar informatie over trainen voor een ultra en omdat ik jullie gewoon graag mee wil nemen in mijn weg naar de ultra, deel ik vandaag met jullie kort mijn ideeën over mijn trainingsschema. 

Ik ben uitgegaan van 11 weken opbouwen, 2 weken taperen en de laatste week de week van de ultra. Mijn schema is dus 14 weken in totaal. In de 1ste 11 weken heb ik een cyclus aangebracht van 3 weken opbouwen en 1 week herstellen. De zwaarste week is 3 weken voor de ultra, ik loop die week in totaal 90km waarvan onder andere 1 lange duurloop van 50km. Vanaf de zwaarste week ben ik gaan terugrekenen, met 10% per week. Daardoor weet ik nu ook dat ik bij de start van mijn schema klaar moet zijn om 42km per week te lopen. Op dit moment zit ik gemiddeld op 40km per week, dus dat moet goed komen. 

Verder ga ik dezelfde verdeling hanteren als in mijn training voor de marathons. Ik ga 4x trainen: 1 lange duurloop, 1 tempo duurloop, 1 intervaltraining en 1 herstelloop. Zo houd ik nog voldoende dagen over voor rust en krachttraining. In de komende tijd wil ik ook een aantal keren op Ameland zelf gaan trainen, zodat ik al ervaring op kan doen met de ondergrond en het parcours. 

Heb jij ervaring in het trainen voor een ultra? Ik hoor graag of je tips hebt!

 

RunShortyRun: De knoop is door gehakt!

 

fullsizerender2
Foto: Janke vd Schaaf

Gister liep ik een door RunForestRun georganiseerde trail in Rolde. 27 km lang rennen door het prachtige Drentse landschap. Veel mul zand, pittige klimmetjes, heide, zompige weilanden en bospaadjes alles wat je in een trail wilt tegenkomen kwam voorbij.

img_2570

2 uur en 34 minuten had ik de tijd om na te denken over mijn ultra plan. De afgelopen weken was het plan bijna geen moment uit mijn hoofd. Van alle kanten heb ik het bekeken, alle tips en meningen heb ik afgewogen. En ik heb een beslissing genomen.

img_2571

Ik ga een ultra trail lopen!!!

Niet de Salland trail zoals ik eerder had bedacht, maar de Vuurtorentrail op Ameland, 60km lang en 98% onverhard. Dat is dus ruim 2 keer het rondje wat ik vandaag liep. Ik vind het super spannend en kan me nu nog niet voorstellen dat het echt gaat gebeuren, maar over 140 dagen op 19 maart sta ik aan de start. Ik vind het super dat ik mijn eerste ultra ga lopen op het eiland waar ik al zo lang en zo graag kom. Als kind ging ik hier op vakantie en tegenwoordig kom ik minimaal 1 of 2 keer per jaar terug.

Zoals Ronnie Duinkerken op zijn blog schreef, grenzen zitten in je hoofd en die kun je alleen verleggen door jezelf uit te dagen. Hij heeft mij geïnspireerd met zijn uitspraak: ‘Find your sisu!’. Sisu is het Finse woord voor volharding en doorzettingsvermogen. Iedere loper kent de momenten tijdens een run dat het psychisch zwaar wordt, tuurlijk kun je dan opgeven, maar je kunt je grenzen alleen verleggen als je op dit soort momenten doorzet en afmaakt wat je begonnen bent. En dat is wat ik ga doen!

 

Pushing the boundaries

img_2329

In het boek Los las ik de quote ‘Only those who will risk going too far can possibly find out how far one can go’. Een quote van de dichter T.S. Elliot die mij  sindsdien niet meer los heeft gelaten. Wie mij  goed kent weet dat ik mezelf graag uitdaag. Tijdens het hardlopen denk ik regelmatig na over nieuwe avonturen.

Voor 2017 heb ik al een aantal mooie runs in de planning staan. Zo ga ik met mijn hardloopvriendinnetje Gerda in april naar Berlijn voor de halve marathon. En sta ik in januari aan de start van de halve marathon van Egmond. Maar een echte uitdaging ontbrak nog…

Tot ik op Facebook voorbij zag komen dat op zondag 30 oktober de inschrijving van de Salland Trail opengaat. Natuurlijk kan ik op safe spelen en voor de 25km gaan. Ik heb natuurlijk nog niet veel trail ervaring en de 25km zou ik nog op karakter kunnen finishen. Maar eigenlijk kriebelt het heel erg om de 50km te gaan lopen. Nu zit ik in dubio, speel ik op safe of durf ik de grens op te zoeken?

Eigenlijk wil ik graag het avontuur aan gaan. Ik droom er al heel lang van om een ultraloper te worden. Ik houd van de lange duurlopen en ben bereid om diep te gaan, maar kan mijn lijf het aan?

Ik heb nog een week om de knoop door te hakken. Wat zouden jullie doen? Heeft een van jullie al eens een ultra gelopen?