Raceverslag: de marathon van Eindhoven

Afgelopen zondag liep ik de marathon van Eindhoven. Een dag waar ik 12 weken lang naar toe heb gewerkt, maar die compleet anders uitpakte dan gepland.

Ik schrijf dit verslag met meer spierpijn in mijn lijf dan ik ooit eerder heb gehad. Het voelt alsof er een trein over me is heen gereden… Het was deze keer meer een martelthon in plaats van een marathon. En toch ben ik blij dat ik het gedaan heb.

De dag begon om 6:45u ik was al ver voor de wekker wakker en had ’s nachts meerdere keren gedroomd dat ik me had verslapen. Na een koud havermoutje, was het tijd om te douchen en me klaar te maken. Ruim op tijd stond ik klaar, dus besloot ik nog even een theetje te drinken in een koffietentje vlakbij de start.

Buiten voelde ik dat het al flink aan het opwarmen was. En het was pas 8:45u, dit beloofde niet veel goeds. Ik ben eerder een keer onwel geworden door warmtestuwing, dus ben ik wat huiverig geworden voor lopen in de warmte.

Om 9:30u liep ik naar de start, waar ik al snel Ytsen trof. Met hem heb ik vaker gelopen, met name trails, en dat is altijd gezellig. We kletsen gezellig en voor ik het wist was het al tijd voor de start. We besloten de eerste paar kilometer samen op te lopen. Dit was fijn, want hierdoor was ik meteen mijn spanning kwijt.

Na 5 km scheidden onze wegen en moest ik alleen verder. Ik liep makkelijk en moest me echt inhouden om niet te versnellen. Tot 20 km liep ik echt op rozen. Ik dronk bij elke verzorgingspost en ook mijn gelletjes kon ik goed innemen. Wel voelde ik dat het al echt warm werd.

Na de verzorgingspost van de 25 km schoot mijn hartslag ineens omhoog en kreeg ik kippenvel. Dit herkende ik van de keer dat ik warmtestuwing had. Ik besloot even te wandelen en goed te drinken. Met hartslag daalde wat, maar ik bleef kippenvel houden en kreeg ook hoofdpijn. Ik twijfelde even of ik wel door moest gaan, maar ik wilde eigenlijk niet opgeven.

Rustig pakte ik het rennen weer op. Om mij heen zag ik dat veel lopers het zwaar hadden. Steeds meer mensen wandelden en er zaten zelfs mensen langs de kant. Ik besloot dat ik van verzorgingspost naar verzorgingspost zou rennen en dat ik bij de verzorgingsposten mocht wandelen. Tijdens het wandelen dronk ik vier bekers en rende dan weer rustig verder.

Bij 32 km kwam ik Noortje mijn teammaatje van Polar tegen. Ook zij had het zwaar, maar ze had duidelijk nog meer energie dan ik. Ik besloot aan te haken, zodat ik mij aan haar kon optrekken. Dit lukte 5 km, maar toen moest ik haar laten gaan. Inmiddels viel de ene na de andere loper uit en reden er ambulances af en aan. Het was mij wel duidelijk dat dit voor iedereen een zware strijd was.

Met nog 4 km te gaan kwamen we het centrum van Eindhoven weer in. Dit was heel fijn, want de mensen langs de kant gaven mij nieuwe energie. Ik kon mijn pace weer oppakken. Ik had het zwaar, maar ik wist dat ik het ging halen.

Na 3:43:38 kwam ik over de finish. Mijn langzaamste marathon tot nu toe, maar ook zeker de zwaarste. Ik ben dan ook heel trots dat ik het gehaald heb. Ik ben zo dankbaar dat ik dit kan en mag doen!

Ik wil iedereen bedanken voor de support en lieve berichtjes. Echt super lief!!

Raceverslag: triathlon024

Gister nam ik deel aan de triathlon024, de sprint triatlon in Nijmegen. Mijn laatste triatlon van mijn eerste triatlon seizoen, maar zeker niet mijn laatste triatlon. Wat een fantastische sport is dit! Ik schrijf dit raceverslag dan ook met een grote lach op mijn gezicht.

De wet van Murphy

Wanneer ik een race heb zorg ik altijd dat ik die dag zo min mogelijk stress heb en ruim van tevoren aanwezig ben. Helaas liep dit gister compleet anders… Alles wat fout kon gaan ging fout. De trein had vertraging, de trein erna ging niet, ik werd de verkeerde kant op gestuurd en ga maar door. Daardoor kwam ik pas om 12:45u aan bij de startlocatie. Iets meer dan een uur voor de start.

Knop om en gaan

Ik sprak mezelf moed in en zette de knop om. Dit was mijn laatste triatlon van dit seizoen, dus ik wilde hier volop van genieten. De organisatie ontving mij heel vriendelijk en stelde mij meteen gerust. Ik plakte mijn stickers, speldde mijn nummer op, helm op en hop naar parc fermé voor de check. Het parc fermé was enorm lang gerekt, dus het was even zoeken naar mijn plek. Onder tussen kwamen de mensen van de wave voor mij in parc fermé om te wisselen. Dit zorgde bij mij meteen voor focus. Toen ik de andere triatleten zag wisselen kreeg ik een stoot adrenaline. Ik had er zin in!

Camera ready and action

Voor de start nam ik nog een kort filmpje op met Sport Vibes. Dit filmpje zal later gebruikt worden voor promo’s op social media, dus wie weet zie je mij binnenkort voorbij komen. Super leuk om dit eens te doen.  Hierna was het rennen naar de briefing en de start.

Vliegende start

Ik liep met Maartje naar de start. Met nog 2 minuten tot de start wilden we graag het water in, maar nog voordat wij in het water waren zagen we de groep al weg zwemmen. We hadden het startschot gemist! Ik sprong het water in en voelde mijn ademhaling omhoog schieten. Ik probeerde me te concentreren op mijn uitademing en mijn slag, maar met overal armen en benen was dit nog niet zo eenvoudig. Ik zocht de vrije ruimte en kwam in mijn slag. Ik zwom lekker in mijn flow en rondde dit verste boei, tot ik ineens geduwd werd en alleen nog maar geel zag. Ik lag onder de boei! Even was er paniek. Toen ik onder de boei vandaan was zwom ik een stuk in schoolslag om rustig te worden en van de schrik te bekomen. Het zwemmen bij de triatlon blijft voor mij nog vooral overleven. Dit is dan ook een van de punten waar ik in de komende periode aan wil gaan werken.

Op zoek naar mijn fiets

Na 16:53 zat het zwemmen er op en kon ik op zoek gaan naar mijn fiets. Door de adrenaline rende ik mijn fiets eerst voorbij, ik moest nog even wennen aan het grote parc fermé. De wissel verliep verder soepel, ik begin hier echt routine in te krijgen. Met mijn fiets aan de hand rende ik zo goed en zo kwaad als dit ging op mijn fietsschoenen naar het eind van parc fermé. Inklikken en gaan! 6 ronden op een parcours met 2 pittige klimmetjes en een haakse bocht. Het leuke van de korte ronden was dat je steeds weer langs het publiek kwam. De aanmoediging van de enthousiaste mensen langs de kant gaven echt een extra boost om hard te gaan. Ik kon het tempo hoog houden en durfde voor het eerst wat dieper te gaan tijdens het fietsen. Meestal rijd ik wat voorzichtiger omdat ik weet dat ik na het fietsen nog moet rennen, maar nu ging ik volle bak.

Run baby run

Terug in parc fermé wisselde ik als een malle mijn fietsschoenen voor mijn loopschoenen en kon het jagen beginnen. Het loopparcours was een heen en weertje, dus kon ik goed zien wie er voor mij liepen. 1 voor 1 begon ik lopers in te halen. Dat geeft zoveel energie. Ik liep mooi vlak 4:30 de kilometer en met een eindsprint finishte ik in 1:27:14

Ik kijk met een heel tevreden terug op mijn eerste triatlon seizoen. Ik vind de triatlon echt een prachtige sport, de afwisseling van de 3 disciplines, de sfeer bij de evenementen, de uitdaging om jezelf elke keer te verbeteren. Dit alles maakt dan ik mij verder wil in ontwikkelen in deze sport en dat ik een plan ga maken voor volgend seizoen. Zoals ze bij de Ironman zeggen: Anything is possible!

Raceverslag: Triatlon Stiens

Gister was het D-day! De triatlon in Stiens. Een race waar ik eigenlijk al een jaar naar uitkeek. Vorig jaar stond ik als supporter langs de kans en wat ik daar zag gebeuren vond ik zo stoer dat ik besloot ‘volgend jaar ben ik er ook bij’. In eerste instantie wilde ik de OD afstand doen, maar dat is qua zwemmen op dit moment nog te ver. Daarom besloot ik voor de sprint te gaan. Ook een mooie uitdaging met 750m zwemmen, 20km fietsen en 5km rennen.

Om 10:00u haalde ik mijn startpakket op. Nog een uur tot de start. Dat klinkt lang, maar dat is voor een triatlon vrij krap. Snel stickers plakken, startnummer om en met mijn helm op naar de check. In de wisselzone had ik snel mijn plek gevonden. Het was allemaal vrij krap waardoor ik mijn spullen niet helemaal zo kan klaarzetten als ik graag had gewild. Maar geen stress, gewoon even schakelen. Wat ik erg leuk vond was dat er ervaren triatleten meededen, maar ook mensen die voor het eerst meededen en op een stadsfiets reden. De sfeer was gezellig en iedereen was bereid elkaar te helpen.

Met nog een kwartier te gaan liep ik naar de start. Het water was 20 graden, dus besloot geen wetsuit te dragen. Dit scheelde ook weer tijd met wisselen. Nadat het startschot klonk begon de strijd. Overal armen en benen, geduw en getrek. Aan dit gedeelte van de triatlon moet ik nog wennen. Ik besloot de zijkant aan te houden ook al maakte ik hierdoor wat meer meters. Eenmaal in mijn slag ging het best lekker. Na 18.37 kwam ik uit het water. Geen toptijd, maar zeker niet als laatste en ook niet al te vermoeid.

Snel op zoek naar mijn fiets, helm op, schoenen aan en gaan. Dit ging al iets sneller dan in Heerenveen. Op de fiets merkte ik al direct dat het vrij hard waaide. Met een compleet open parcours maakte dit het fietsen niet altijd even makkelijk, maar ik was enorm aan het genieten. Ik kon redelijk jagen op de dames voor mij. Dat spelletje vind ik erg leuk. Ondertussen kwamen de super snelle triatleten van de OD ook voorbij. Wat een kanjers zeg! Zij gingen zó hard!

Na 43.21 kwam ik weer aan bij de wisselzone. Daar had ik even paniek, want iemand had zijn fiets op mijn plek gehangen. En mijn gelletje was weg! Even 2 keer flink uitademen fietsen schuiven en door. Deze wissel voelde als een eeuwigheid, maar duurde achteraf maar 1.42.

Het lopen voelde eigenlijk meteen goed. Ik had weinig last van zware benen en genoot enorm van alle lieve bekenden langs de kant. Dat gaf mij echt zo’n boost! Ik liep vlak 4:30 de km en kon er aan het eind zelfs nog een eindsprint uitgooien.

Ik finishte in 1.29.22, een tijd waar ik tevreden mee ben, maar die ik ook zeker later dit seizoen wil aanscherpen. Maar wat ik veel belangrijker vind, ik heb van begin tot eind genoten! Ik vind dit echt een super toffe sport!

Op 2 september doe ik de sprint triatlon in Workum en op 15 september sta ik met TriTeam Shorty Moves aan de start van Triatlon 024. Daar heb ik nu al zin in!

Raceverslag : Elfstedentocht relay

Hoe zet je een fantastisch avontuur van 24 uur met een geweldig leuk team op papier? Ik zit al een uur naar mijn scherm te kijken, maar weet gewoon niet waar te beginnen.

Eind vorig jaar plaatste ik een oproepje op mijn Facebook pagina om te vragen wie het leuk zou vinden om de Elfstedentocht in estafettevorm te lopen. Binnen no-time stroomden de reacties binnen en na een dag was een team gevormd.

Begin dit jaar dronken we met de helft van het team een koffietje en werd het plan concreter. Het was toen al mooi om te zien hoe hardlopen verbind, want ondanks dat de meesten elkaar nog nooit eerder hadden gezien was het meteen gezellig.

Helaas moest Meike zich terugtrekken, maar gelukkig stonden er 2 nieuwe teamleden te trappelen om mee te doen. Ook werd Dennis als chauffeur toegevoegd aan ons team. En zo was team Spirit compleet.

Afgelopen zaterdagmiddag was het team voor het eerst met zijn allen bij elkaar. Na een kort moment van voorstellen en een uitleg van Wouter over de verdeling van de etappes was het tijd om de bus in te pakken en naar de start te gaan. Waar andere teams alles uitgebreid hadden geoefend gingen wij de tocht aan als één groot avontuur.

Om 18:34u klonk het startschot en gingen we er als een speer vandoor om vervolgens na 50 meter in het busje te springen. De eerste etappe werd door Esmee en Shanice gelopen, dus de rest van het team moest nog even wachten met lopen. Wij gingen met het busje naar het eerste wisselpunt. Dit bleek alleen 5km verder te liggen dan gepland. Dat zorgde even voor wat chaos, maar we besloten als snel het plan een beetje om te gooien, zodat we daarna de originele planning weer op konden pakken.

We stonden met zijn allen op de brug de andere teams aan te moedigen. Toen Esmee er aan kwam rennen, tikte ik als een malle aan en sprintte er vandoor. Door de adrenaline liep ik de eerste kilometer in 3:50. Oeps! Dat was niet helemaal de bedoeling. Na 4 km tikte ik af en kon ik even op adem komen. Mijn ouders stonden bij het wisselpunt aan te moedigen. Zo lief!

De wissels gingen erg soepel en zo liepen we de nacht in. Zo bijzonder om midden in de nacht met een team hard te lopen. De sfeer was super goed en we liepen ver voor op schema. Rond middernacht haalde Ron een stapel pannenkoeken en Nutella te voor schijn en zat iedereen lekker te smullen.

Helaas werden we om 3:00u door de organisatie ‘geneutraliseerd’ waardoor we 2 uren lang niet verder mochten. Daar stonden we dan bij een gymzaal in Workum midden in de nacht… Dit was even flink balen, maar we besloten deze tijd maar te gebruiken om even te herstellen. Ik ben op een gymmat gaan liggen en was meteen in coma. Na 45 minuten werd ik redelijk fris weer wakker en ging ik mij klaar maken om weer verder te rennen.

Om 5:00u vertrokken Esmee en ik voor de volgende etappe. De hele wereld lag nog te slapen en wij waren hier aan het rennen. Dat was echt zo’n tof gevoel!

Onderweg kwamen we steeds andere teams tegen en werden we ook wat competitiever. We wisten dat de nummer 1, 2 en 3 een beker zouden krijgen en die wilden wij natuurlijk niet mislopen. De jacht op de teams voor ons was geopend.

Helaas werden we om 9:00u in Franeker opnieuw stil gezet door de organisatie. Dit zorgde wel even voor frustratie. We liepen zo lekker en nu moesten we ineens een uur wachten!

Om stipt 10:00u gingen Wouter en Esmee weer verder. Even de frustratie er uit knallen. In tussen deden sommige teamleden even een hazenslaapje om zich op te laden voor de laatste etappes.

Bij Dokkum kwamen mijn broer, schoonzus en nichtje aanmoedigen. Zo mooi hoe iedereen meeleefde. Mijn broer fietste de etappe van Ron en mij zelfs mee.

Omdat Shanice te veel last kreeg van haar knie en ik nog steeds aan het stuiteren was, besloot ik de laatste etappe van Shanice over te nemen. Samen met Wendy liep ik het laatste blok van 7km. Een kilometer voor de finish voegde de rest van ons team zich bij ons en zo kwamen we na 21 uur joelend en juichend over de finish.

Daar kregen we nadat alle teams binnen waren te horen dat we 3de waren geworden. Ons team had het gewoon geflikt! Dat maakte mij een hele trotse teamcaptain!

Wat een fantastisch avontuur was dit! Ik wil Wouter, Ron, Dennis, Gaby, Shanice, Esmee, Wendy en Wendelien heel erg bedanken voor dit prachtige weekend! Ik hoop dat we nog heel veel avonturen met elkaar gaan beleven. Op naar de Roparun!

Mijn sportieve plannen voor juni

Mei was een super toffe maand! Ik deed mee aan mijn allereerste triatlon en ik kan je zeggen dat smaakt naar meer! Ook liep ik eindelijk weer eens een halve marathon. Maar wat zijn mijn plannen voor juni?

It giet oan!

Volgend weekend loop ik in estafettevorm de Elfstedentocht. Met een team van 8 mensen rennen we in 24 uur 227km. We starten zaterdag om 18:00u in Leeuwarden en moeten zondag voor 18:00u weer binnen zijn. Ik vind het nu al een prachtig avontuur! Via mijn stories op Instagram zal ik jullie op de hoogte houden. En natuurlijk komt er na die tijd een raceverslag online.

Project badass

Op 30 juni gaat het dan echt gebeuren. De OD afstand op de triatlon in Stiens. Daarvoor moet ik nog even flink aan de bak, want je moet binnen de 3:15 finishen. Dat betekent voor mij dat ik de komende weken moet investeren in mijn zwemtraining om niet te veel tijd te verliezen met zwemmen tijdens de race. Gelukkig heb ik inmiddels mijn angst voor zwemmen in buitenwater overwonnen en duik ik nu zonder schrik in het water. Ook de borstcrawl gaat steeds beter.

Wat zijn jullie doelen voor juni?

Foto header en running: Kevin Damstra

Mijn eerste triatlon

I did it!! Gister was mijn eerste triatlon. En om eerlijk te zijn ben ik in jaren niet zo zenuwachtig geweest. Ik denk dat ik zelfs voor mijn eerste marathon minder gespannen was. Achteraf bleek dit totaal niet nodig. Het was echt super leuk!

Voor de start

We waren al vroeg aanwezig om me aan te melden. Heel fijn, want zo kon ik rustig even rondkijken en mezelf klaar maken. Iedereen was erg behulpzaam en ik kreeg ook meteen tips voor het klaarzetten van mijn spullen. De sfeer was een beetje zoals bij de trails. Heel gemoedelijk en relaxt.

This is the moment

Nadat ik bij de start van de 1/16 had gekeken was het tijd om mezelf in mijn wetsuit te hijsen. Bril op 2 zwemmutsen op en gaan. We starten vanuit het water. Dat was fijn, want zo kon ik alvast een beetje wennen aan het water en inzwemmen. Het was de eerste 2 tellen fris, maar daarna had ik er geen last meer van. Met de zenuwen ging het ook best oké.

Ready, set, go

Het aftellen begon en iedereen zocht zijn plekje om te starten. Ik had van tevoren de tip gekregen om bij de start aan de zij- en achterkant te blijven. Toen het startschot werd gelost begreep ik meteen waarom. Overal maaiden armen en benen. Hier en daar werd zelfs iemand onder water geduwd. Ik kon redelijk vrij uit zwemmen. En kon tot mijn verbazing redelijk meekomen met de andere zwemmers. Bij de 1ste boei was het even spannend met wat geduw, waarbij ik onder de boei terecht kwam. Even een stuk schoolslag om op adem te komen en weer door. Na 12 minuten stond ik weer op de kant.

Wisselen

Maar toen moest mijn wetsuit uit… Dat wilde dus echt niet. Ik was vergeten dat er een extra klittenbandje over mijn rits zat, waardoor mijn rits maar niet naar beneden wilde. Toen dit gelukt was, was het een kwestie van uittrappen, helm op, schoenen aan en gaan.

Fietsen

Het fietsen ging heerlijk! Ik kon mijn snelheid mooi boven de 30km/u houden en wat dames inhalen. Wel vond ik het spannend of ik niet per ongeluk ging stayeren. Daarom hield ik voor de zekerheid wat extra afstand. Het was een prachtig parcours door de bossen en voor ik het door had zat het fietsen er alweer op. 18km in 35 minuten, niet gek!

Lopen

Toen was het tijd voor de laatste wissel. Deze ging een stuk soepeler dan de eerste. Ik had snelveters in mijn schoenen, dat scheelde veel tijd. Ik dronk nog snel wat, want het was inmiddels erg warm geworden. De eerste 200m voelden mijn benen wat gek, maar daarna kwam ik lekker in mijn ritme. We liepen 2 rondes waardoor ik goed kon inschatten hoe ver ik nog moest. Het laatste stuk voelde ik dat ik nog wat over had, dus besloot ik nog te versnellen waardoor ik nog wat mensen kon inhalen. Ik liep de 4,9km in 22:53. Met een grote lach kwam ik over de finish!

Watmijnofficiëletijdis moetik nogevenafwachten. Eigenlijkvindik mijntijdhelemaalnietzobelangrijk. Ik vondheteensupermooiavontuurenik hebnual zinindevolgende triatlon!

Foto header en fietsen John Veenstra

Road to triatlon #17

Nog 1 week of eigenlijk maar 5 dagen en dan sta ik aan de start van mijn allereerste triatlon. Ik moet zeggen ik begin hem nu wel een beetje te knijpen. Tuurlijk het is maar een sprint en geen Ironman of iets, maar als ik mij ergens voor inschrijf ga ik er ook vol voor en wil ik alles geven.

Maandag

Maandag was ik nog vrij en besloot ik voor een heen en weertje Heerenveen te gaan. Helaas werd dit door een lekke band en een niet functionerend CO2 pompje een enkele reis met mijn fiets. Gelukkig werd ik wel super lief geholpen door een vrachtwagenchauffeur en 2 wielrenners. Omdat het zeer waarschijnlijk aan mijn buitenbandjes lag dat ik steeds lek reed, heb ik die deze week laten vervangen door betere bandjes met een licht profiel.

Dinsdag

Dinsdag deed ik een tempo op het heetst van de dag. Puur om mijn lijf voor te bereiden op Loop Leeuwarden. De voorspelling was dat het dan erg warm zou worden. Het was pittig, maar ik kon het tempo goed vasthouden.

Woensdag

Woensdagochtend was ik al vroeg op pad voor een herstelloopje. Het was een stuk koeler dan dinsdag en ik liep heerlijk!

Zondag

Gister was Loop Leeuwarden. Een gezellig loopevenement in mijn eigen stad waar ik bijna ieder jaar aan mee doe.

Ik voelde tijdens mijn rondje met de hond al dat het een warme dag zou worden. Iets waar ik niet zo goed tegen kan tijdens het lopen. En waar ik na de warmtestuwing van vorig jaar ook een beetje bang voor ben geworden.

Om 11:15u was de start en gaf de thermometer al 20 graden aan. De eerste 5km liep ik prima, ik had weinig last van de warmte en liep vlak achter de pacer van 1:35. Ik nam mijn gelsnoepje en een beker water en liep snel weer door. Als snel voelde ik dat dit niet lekker viel. Ook liepen we vol in de zon en uit de wind. Bij 7km werd ik wat duizelig en kreeg ik kippenvel. Dit herkende ik van vorig jaar en ik besloot dan ook geen risico te nemen.

Ik wandelde een meter of 10 en voelde de misselijkheid wegtrekken. Ik rende weer verder, maar met een iets rustigere pace. Dit ging redelijk, maar door het wandelen had ik het mentaal wel even zwaar. Ondertussen zag ik dat steeds meer lopers het pittig hadden. De een na de ander wandelde een stukje.

Bij 15km stond een bekende bij de verzorgingspost. Dat gaf mij mentaal echt een boost. Ik kon de knop omzetten en weer genieten van het rennen. Mijn pace was wel wat langzamer dan ik had gewild, maar ik ging het halen!

In de laatste kilometer stond een hoop publiek langs de kant. Dit maakte dan ik er nog een eindsprintje uit kon persen. Ik finishte in 1:37:16 en liep daarmee maar 30 seconden boven mijn PR. Niet gek voor zo’n pittige race!

Deze week draait vooral om rust en herstel, zodat ik zaterdag volle bak kan knallen!

Wat is jullie volgende race?

Road to triatlon #15

I’m back on track! Zo fijn om na een week kwakkelen met mijn gezondheid weer volop te kunnen trainen.

Maandag

Ik begon de week zoals ik dat het liefste doe, met een lange duurloop. Het doel was rustig lopen. Iets wat ik moeilijk vind, maar wat voor een effectieve duurtraining wel belangrijk is. Ik liep lekker ontspannen en had het gevoel dat ik nog wel uren door kon lopen.

Dinsdag

Om 6:00u ging de wekker voor een herstelloopje. Nu het ’s ochtends al zo vroeg licht is stap ik een stuk makkelijker mijn bed uit dan afgelopen winter.

Na het lopen was het tijd om te zwemmen. Dit vond ik best een beetje spannend, want ik had al 2 weken niet gezwommen. Zwemmen is mijn zwakste en minst favoriete onderdeel van de triatlon training. Ik raak tijdens de borstcrawl nog snel buiten adem en dan ontstaat er een licht paniek gevoel, wat natuurlijk niet echt relaxt is.

Woensdag

Woensdag liep ik een gezellig rondje met Margriet. Lekker op een easy pace kriskras door het Leeuwarder bos. Dat gaan we zeker vaker doen!

Donderdag

Om 8:00u zat ik al op de fiets voor een rondje van 50km. Helaas moest ik mijn tocht bij 35km staken door een lekke band. Het waren wel 35 fijne kilometers. Ik merk dat ik steeds makkelijker op tempo fiets. Alleen durf ik nog niet zo hard door de bochten….

Zondag

Gister stond de Slach om ‘e sud op de planning. Een 10km wedstrijd voor het Ronald McDonald huis. Een wedstrijd waar ik graag aan mee wilde doen, omdat wij met ons gezin aankomende zomer vakantie mogen vieren in één van de appartementen van Ronald McDonald in Beetsterzwaag. Ik vond dit een mooie manier om iets terug te kunnen doen.

Alleen was 10km eigenlijk te kort. Ik heb vandaag geen mogelijkheid om mijn duurloop te doen, dus deze wilde ik een dag eerder doen. Daarom besloot ik om vanaf huis in en uit te lopen. Op die manier zou ik toch 20km kunnen lopen.

Tijdens het inlopen voelde ik al dat het wel erg warm was, daarom besloot ik het rustig aan te doen. Dat lukte tijdens het inlopen prima, maar toen ik het startschot voor de 10km hoorde ging er toch met een snelle pace vandoor. Een wedstrijd kan ik gewoon niet rustig lopen, helemaal niet als ik op kop loop. Ik finishte de 10km dan ook als 1ste dame in 46:18. Zeker geen PR, maar een mooie tijd voor een trainingsloop. Nadat ik 2 bekers drinken achterover had geslagen was het tijd om nog 4km uit te lopen. Mijn benen voelden mede door de warmte wel wat zwaar, maar ik kon met gemak de 20km vol maken.

Deze week ga ik voor het 1st in open water zwemmen. Ik ben zo benieuwd hoe dit zal gaan. Verder ga ik oefenen met de transities, want dat kost me nog veel tijd.

Foto header: Janke vd Schaaf

Raceverslag Zandvoort Circuit Run

Gister liep ik op uitnodiging van Anita Active en Runner’s World de Zandvoort Circuit Run. Ik liep deze race voor het eerst, maar ik kan je nu al zeggen dat dit zeker niet de laatste keer was. De sfeer, het parcours en de mensen maakten het één groot feest.

Earlybird

De dag begon al vroeg en door de zomertijd voelde het nog vroeger. Ik had om 7:50u met Gerda afgesproken om aan onze treinreis van 3,5 uur te beginnen. Al kletsend vloog de tijd voorbij.

Party!

Zodra we in Zandvoort uit de trein stapten begon het feest. NS Reis je fit stond met een photobooth klaar om alle lopers op de foto te zetten. Daarna stapten we in het treintje naar het circuit. Al snel zag ik bekenden en kletste ik gezellig even bij.

VIP

Heel sjiek mochten we met ons startbewijs gebruik maken van de VIP box van Runner’s World. Dus niet naar de dixi en blauwbekken voor de start, maar lekker warm en met een hapje en een drankje de start afwachten.

Ready, set, go

Na een lekker hysterische fotoshoot was het tijd om naar de start te gaan. In het startvak kwam ik Mari, Wilja en Laura nog tegen. We kletsen nog even en toen was het tijd om te gaan!

Het eerste stuk over het circuit was bochtig en verre van vlak, maar ik liep erg lekker. Wel merkte ik dat ik wat te snel van start was gegaan. Op het strand liet ik het tempo dan ook wat zakken. Het zand was redelijk hard en we hadden wind mee. Toen we het strand weer af mochten had ik het even zwaar. Mijn kuiten liepen vol en ik besloot dan ook dat ik even 2 tellen mocht wandelen. Dit hielp en ik kon mijn pace weer oppakken. Het laatste stuk liepen we door het centrum van Zandvoort. Wat een sfeer! Ik had echt een kippenvel momentje! Daarna was het verstand op nul en vol gas naar de finish.

Runner’s high

Met een big smile kwam ik over de finish en met een eindtijd van 54:14 kijk ik met een goed gevoel terug. Wat een super leuke race was dit!

Heb jij de Zandvoort Circuit Run ook gelopen?