Road to triatlon #17

Nog 1 week of eigenlijk maar 5 dagen en dan sta ik aan de start van mijn allereerste triatlon. Ik moet zeggen ik begin hem nu wel een beetje te knijpen. Tuurlijk het is maar een sprint en geen Ironman of iets, maar als ik mij ergens voor inschrijf ga ik er ook vol voor en wil ik alles geven.

Maandag

Maandag was ik nog vrij en besloot ik voor een heen en weertje Heerenveen te gaan. Helaas werd dit door een lekke band en een niet functionerend CO2 pompje een enkele reis met mijn fiets. Gelukkig werd ik wel super lief geholpen door een vrachtwagenchauffeur en 2 wielrenners. Omdat het zeer waarschijnlijk aan mijn buitenbandjes lag dat ik steeds lek reed, heb ik die deze week laten vervangen door betere bandjes met een licht profiel.

Dinsdag

Dinsdag deed ik een tempo op het heetst van de dag. Puur om mijn lijf voor te bereiden op Loop Leeuwarden. De voorspelling was dat het dan erg warm zou worden. Het was pittig, maar ik kon het tempo goed vasthouden.

Woensdag

Woensdagochtend was ik al vroeg op pad voor een herstelloopje. Het was een stuk koeler dan dinsdag en ik liep heerlijk!

Zondag

Gister was Loop Leeuwarden. Een gezellig loopevenement in mijn eigen stad waar ik bijna ieder jaar aan mee doe.

Ik voelde tijdens mijn rondje met de hond al dat het een warme dag zou worden. Iets waar ik niet zo goed tegen kan tijdens het lopen. En waar ik na de warmtestuwing van vorig jaar ook een beetje bang voor ben geworden.

Om 11:15u was de start en gaf de thermometer al 20 graden aan. De eerste 5km liep ik prima, ik had weinig last van de warmte en liep vlak achter de pacer van 1:35. Ik nam mijn gelsnoepje en een beker water en liep snel weer door. Als snel voelde ik dat dit niet lekker viel. Ook liepen we vol in de zon en uit de wind. Bij 7km werd ik wat duizelig en kreeg ik kippenvel. Dit herkende ik van vorig jaar en ik besloot dan ook geen risico te nemen.

Ik wandelde een meter of 10 en voelde de misselijkheid wegtrekken. Ik rende weer verder, maar met een iets rustigere pace. Dit ging redelijk, maar door het wandelen had ik het mentaal wel even zwaar. Ondertussen zag ik dat steeds meer lopers het pittig hadden. De een na de ander wandelde een stukje.

Bij 15km stond een bekende bij de verzorgingspost. Dat gaf mij mentaal echt een boost. Ik kon de knop omzetten en weer genieten van het rennen. Mijn pace was wel wat langzamer dan ik had gewild, maar ik ging het halen!

In de laatste kilometer stond een hoop publiek langs de kant. Dit maakte dan ik er nog een eindsprintje uit kon persen. Ik finishte in 1:37:16 en liep daarmee maar 30 seconden boven mijn PR. Niet gek voor zo’n pittige race!

Deze week draait vooral om rust en herstel, zodat ik zaterdag volle bak kan knallen!

Wat is jullie volgende race?

Road to triatlon #15

I’m back on track! Zo fijn om na een week kwakkelen met mijn gezondheid weer volop te kunnen trainen.

Maandag

Ik begon de week zoals ik dat het liefste doe, met een lange duurloop. Het doel was rustig lopen. Iets wat ik moeilijk vind, maar wat voor een effectieve duurtraining wel belangrijk is. Ik liep lekker ontspannen en had het gevoel dat ik nog wel uren door kon lopen.

Dinsdag

Om 6:00u ging de wekker voor een herstelloopje. Nu het ’s ochtends al zo vroeg licht is stap ik een stuk makkelijker mijn bed uit dan afgelopen winter.

Na het lopen was het tijd om te zwemmen. Dit vond ik best een beetje spannend, want ik had al 2 weken niet gezwommen. Zwemmen is mijn zwakste en minst favoriete onderdeel van de triatlon training. Ik raak tijdens de borstcrawl nog snel buiten adem en dan ontstaat er een licht paniek gevoel, wat natuurlijk niet echt relaxt is.

Woensdag

Woensdag liep ik een gezellig rondje met Margriet. Lekker op een easy pace kriskras door het Leeuwarder bos. Dat gaan we zeker vaker doen!

Donderdag

Om 8:00u zat ik al op de fiets voor een rondje van 50km. Helaas moest ik mijn tocht bij 35km staken door een lekke band. Het waren wel 35 fijne kilometers. Ik merk dat ik steeds makkelijker op tempo fiets. Alleen durf ik nog niet zo hard door de bochten….

Zondag

Gister stond de Slach om ‘e sud op de planning. Een 10km wedstrijd voor het Ronald McDonald huis. Een wedstrijd waar ik graag aan mee wilde doen, omdat wij met ons gezin aankomende zomer vakantie mogen vieren in één van de appartementen van Ronald McDonald in Beetsterzwaag. Ik vond dit een mooie manier om iets terug te kunnen doen.

Alleen was 10km eigenlijk te kort. Ik heb vandaag geen mogelijkheid om mijn duurloop te doen, dus deze wilde ik een dag eerder doen. Daarom besloot ik om vanaf huis in en uit te lopen. Op die manier zou ik toch 20km kunnen lopen.

Tijdens het inlopen voelde ik al dat het wel erg warm was, daarom besloot ik het rustig aan te doen. Dat lukte tijdens het inlopen prima, maar toen ik het startschot voor de 10km hoorde ging er toch met een snelle pace vandoor. Een wedstrijd kan ik gewoon niet rustig lopen, helemaal niet als ik op kop loop. Ik finishte de 10km dan ook als 1ste dame in 46:18. Zeker geen PR, maar een mooie tijd voor een trainingsloop. Nadat ik 2 bekers drinken achterover had geslagen was het tijd om nog 4km uit te lopen. Mijn benen voelden mede door de warmte wel wat zwaar, maar ik kon met gemak de 20km vol maken.

Deze week ga ik voor het 1st in open water zwemmen. Ik ben zo benieuwd hoe dit zal gaan. Verder ga ik oefenen met de transities, want dat kost me nog veel tijd.

Foto header: Janke vd Schaaf

Raceverslag Zandvoort Circuit Run

Gister liep ik op uitnodiging van Anita Active en Runner’s World de Zandvoort Circuit Run. Ik liep deze race voor het eerst, maar ik kan je nu al zeggen dat dit zeker niet de laatste keer was. De sfeer, het parcours en de mensen maakten het één groot feest.

Earlybird

De dag begon al vroeg en door de zomertijd voelde het nog vroeger. Ik had om 7:50u met Gerda afgesproken om aan onze treinreis van 3,5 uur te beginnen. Al kletsend vloog de tijd voorbij.

Party!

Zodra we in Zandvoort uit de trein stapten begon het feest. NS Reis je fit stond met een photobooth klaar om alle lopers op de foto te zetten. Daarna stapten we in het treintje naar het circuit. Al snel zag ik bekenden en kletste ik gezellig even bij.

VIP

Heel sjiek mochten we met ons startbewijs gebruik maken van de VIP box van Runner’s World. Dus niet naar de dixi en blauwbekken voor de start, maar lekker warm en met een hapje en een drankje de start afwachten.

Ready, set, go

Na een lekker hysterische fotoshoot was het tijd om naar de start te gaan. In het startvak kwam ik Mari, Wilja en Laura nog tegen. We kletsen nog even en toen was het tijd om te gaan!

Het eerste stuk over het circuit was bochtig en verre van vlak, maar ik liep erg lekker. Wel merkte ik dat ik wat te snel van start was gegaan. Op het strand liet ik het tempo dan ook wat zakken. Het zand was redelijk hard en we hadden wind mee. Toen we het strand weer af mochten had ik het even zwaar. Mijn kuiten liepen vol en ik besloot dan ook dat ik even 2 tellen mocht wandelen. Dit hielp en ik kon mijn pace weer oppakken. Het laatste stuk liepen we door het centrum van Zandvoort. Wat een sfeer! Ik had echt een kippenvel momentje! Daarna was het verstand op nul en vol gas naar de finish.

Runner’s high

Met een big smile kwam ik over de finish en met een eindtijd van 54:14 kijk ik met een goed gevoel terug. Wat een super leuke race was dit!

Heb jij de Zandvoort Circuit Run ook gelopen?

Berenloop raceverslag 

Met een big smile denk ik terug aan gister. Wat een fantastische marathon was het. Misschien wel de mooiste tot nu toe.

Gisterochtend om 6:15u ging de wekker. Ik was al vanaf 4:00u wakker, bang dat ik mij zo verslapen en toch ook wel van de zenuwen. Omdat ik de hele week ziek was geweest en tot donderdag koorts had, wist ik niet wat ik van mijn lijf kon verwachten.

Om 8:45u zat ik op de boot naar Terschelling. De hele boot zat vol met lopers. Zo grappig om te zien hoe iedere loper zich op zijn eigen manier voorbereid. Ik heb weer vastgesteld dat wij lopers een bijzonder volkje zijn.


Bij aankomst op Terschelling stond Marjon van Anita’s al op mij te wachten. We gingen snel naar Lijftijd waar een heel team van Anita meisjes klaar stond om de hele of halve marathon te lopen. Nadat we met zijn allen op de foto waren geweest, was het tijd om ons klaar te maken.

Een groot deel van de groep liep de halve marathon en moest om 12:00u starten. Samen met Marleen van Lijftijd en Marjon moedigde ik de dames aan. Toen ik iedereen zo zag rennen besefte ik ineens dat het voor mij ook bijna zo ver was. Met nog 20 minuten tot de start gierden de zenuwen door mijn lijf! Marleen was zo lief om de winkel open te doen, zodat ik mij daar in alle rust kon omkleden. 5 minuten voor de start stapte ik zo vanuit de warme winkel het startvak in. Wat een luxe!

Ik strikte nog 10 keer opnieuw mijn veters, hoorde hoe Jacolien geïnterviewd werd en groette wat bekenden. En toen ineens was daar het startschot.

Ik had mezelf voorgenomen om rustig te starten en weg te gaan op 5:20. Alleen mijn benen voelden zo goed, dat 5:00 nog voelde of ik met de handrem erop liep. Ik besloot mijn gevoel te volgen en te zien waar het schip zou stranden.


Met het zonnetje in mijn gezicht en de wind in mijn rug vlogen de eerste 18km voorbij. Toen draaiden we de Boschplaat op en kregen we de wind in het gezicht. Even was ik bang dat ik spijt zou krijgen van mijn tempo in de eerste kilometers, maar zelfs met wind tegen en een alles behalve vlak parcours kon ik mijn snelheid goed vasthouden. Ik voelde mij nog steeds fris en besloot mij geen zorgen te maken.

Ik liep van drankpost naar drankpost en wandelde overal even, zodat ik goed kon drinken. Ik genoot van het publiek langs de kant. Wat veel enthousiaste mensen, zelfs in het bos en op het strand! Het hele eiland stond echt in het teken van de Berenloop. 

Voor ik het wist was ik bij 33km en ging het strand op. Ik bereidde mezelf voor op de man met de hamer. Meestal krijg ik het rond dit punt zwaar tijdens de marathon. Het strand viel mij alles mee en toen ik in de verte Djurre en Janke zag besloot ik even aan te zetten. 


Bij 36km gingen we het strand weer af. Ik wandelde omhoog door het mulle zand, kletste even bij de verzorgingspost en toen realiseerde ik mij ineens dat de laatste 6 km waren aangebroken. Het voelde heel gek, want ik had heel veel zin om te finishen, maar ik wilde ook nog helemaal niet dat het voorbij was.

Van tevoren was ik gewaarschuwd voor de Longway. Het laatste lange rechte stuk naar West-Terschelling. Dit stuk is ongeveer 5km vals plat. Ik besloot van loper naar loper te rennen, dit werkte enorm motiverend. Op 40km stond nog een verzorgingspost, ik besloot deze te skippen en vol gas naar de finish te gaan.

Ik draaide het dorp in en wat je dan meemaakt?! Echt kippenvel! Mensen schreeuwen je echt naar de finish! Ik voelde tranen opkomen en tegelijkertijd kon ik alleen maar lachen. Ik ging het gewoon halen! Ik liep gewoon mijn 3de marathon en voelde me 2km voor de finish nog super fris.

Met een smile van oor tot oor liep ik de rode loper op. Ik had het gevoel dat ik vloog. Al die mensen langs de kant gaven mij zoveel energie! En met een tijd van 3:36:16 kwam ik als 2de dame bij de recreanten over de finish!

Ik wil iedereen bedanken voor de support en lieve berichtjes! Team Anita voor weer een mooi avontuur en super organisatie! En Marleen van Lijftijd en jou lieve meiden voor het aanmoedigen en het openstellen van je winkel, dankzij jou kon ik relaxt en goed voorbereid starten!

Mijn trainingsweek #9

Het grote aftellen is begonnen en daarmee ook de marathonkriebels. Deze week was de laatste intensieve week. Vanaf nu begint het taperen. Ik moet zeggen dit vind ik de moeilijkste en minst leuke periode van het toe werken naar de marathon. Ik ben niet zo goed in rust houden…

Maandag


Maandag liep ik mijn laatste lange duurloop. Het was zeker niet de makkelijkste van de afgelopen weken, maar dat hoort er ook bij. Ik had het warm, ik had dorst en de verkeerde sokken aan. Het was een goede mentale training zullen we maar zeggen.

Donderdag


Donderdag kwam mijn startnummer binnen en moest ik wel even gaan lopen! De adrenaline gierde door mijn lijf. Ik knalde er even een snelle 5km doorheen en kwam als een blij-ei weer thuis. Later deze week hoorde ik dat ik het verkeerde startnummer heb. Dit nummer is voor de halve en ik loop toch echt de hele. Gelukkig wordt dit nog gecorrigeerd.

Zaterdag


Gister liep ik de 21km tijdens de Gaasterland trail. Wat een super leuke loop was dat! Een prachtig parcours en goede organisatie. Bospaadjes, weilanden, modder en diepe plassen. Heerlijk buitenspelen dus. Ik heb enorm genoten en voor mijn gevoel relaxt gelopen. Ik was dan ook erg verbaasd dat ik als 2de dame over de finish kwam. 


Zondag


Toen vanmiddag het zonnetje doorbrak kon ik het niet laten om een klein rondje om te gaan. Gewoon lekker op gevoel, niets moet alles mag. 

Nu ga ik echt proberen wat rustiger aan te doen, zodat ik over 2 weken met frisse benen op Terschelling sta.

Mijn trainingsweek #7

Iedere week deel ik met jullie mijn trainingsweek. Hiermee hoop ik jullie te motiveren en te laten zien hoe leuk sporten is.

Dinsdag


Dinsdagochtend liep ik een 10km. Ik had van te voren bedacht om deze rustig te lopen, omdat er voor woensdag een lange duurloop op de planning stond. Mijn benen hadden alleen andere plannen. Ongemerkt liep ik steeds net iets te hard. Lekker uitgewaaid kwam ik weer thuis.

Woensdag


Woensdagochtend om 6:45u ging de wekker en om 7:00u stond ik buiten. Ik had om 4:00u al pannenkoeken gegeten, dus ontbijten was niet meer nodig. Ik verstopte mijn flesje cola en begon aan mijn rondjes om de Prinsentuin. Aangemoedigd door de mannen van de gemeente, makelaars en klusjesmannen liep ik mijn 30km. Na 2 uur en 44 minuten was ik weer thuis en kon de werkdag beginnen.

Zondag


Vandaag liep ik de Noorderfit run als training. Ik wilde sowieso een 10km lopen en dan is het natuurlijk veel leuker om dit in een race te doen! De afgelopen dagen was ik niet fit en snotterig, dus ik sprak met mezelf al dat ik rustig aan ging doen. Relaxt en zonder zenuwen stond ik dan ook in het startvak. Nog even kletsen met wat bekenden en weg mochten we. De organisatie had een mooie en volledig nieuwe route voor ons uitgezet. Met daarin 2x een pittig aquaduct. Dit was even een kuitenbijter, maar super als training voor Terschelling. Met nog 1km te gaan had ik nog zo veel over dat ik besloot nog even het gas er op te zetten. Ik haalde nog wat mannen in en finishte met 47:28 als 1ste vrouw! Rustig aan gedaan en dan nog eerste worden! Dat is toch wel erg leuk!

 

Dam tot Damloop

Gisterochtend om 10:08u vertrok ik met de trein uit Leeuwarden voor het grootste hardloopfeest van het jaar. Een goed boek mee en voor ik het wist was ik in Amsterdam. 

Ik liep dit jaar om geld in te zamelen voor Steptember. Alle namen van de donateurs stonden op mijn rug geschreven. Daardoor besefte ik heel goed dat ik niet alleen voor mezelf liep, maar ook voor alle mensen met cerebrale parese. Ik realiseerde me daardoor dat er ook mensen zijn die niet mogen genieten van hardlopen.

In de rij voor de wc kreeg ik een berichtje van Kelly. Zij en Wilja zouden tegelijk met mij starten en waren zich moed aan het indrinken bij de Julia’s. Ik twijfelde even of ik naar ze toe zou gaan, want ik weet dat ik niet het beste gezelschap ben vlak voor een race. Eenmaal bij de Julia’s bleek het een top beslissing, want doordat we gezellig aan het kletsen waren vergat ik mijn zenuwen en vloog de tijd voorbij.

Nadat we de tassen weg hadden gebracht en nog een illegale plasstop bij de Starbucks hadden gedaan, was het tijd om het startvak in te gaan. Ik wurmde me naar voren in het startvak en zocht een plekje aan de zijkant. Ineens begon het aftellen en kon ik los!


Ik had mezelf opgelegd rustig te starten, omdat ik de voorgaande edities kapot de IJtunnel uitkwam. Dit ging dit keer goed, al wordt de tunnel nooit mijn favoriet.

Vanaf kilometer 2 stond er continu muziek langs de kant. En hoe verder ik kwam hoe meer mensen er stonden aan te moedigen. Wat een feest is het toch! Ik heb onderweg ingehaakt bij een Hollandse meezinger, high fives gegeven aan de kindjes, gedanst op ‘The time of my life’ uit Dirty Dancing en medelopers aangemoedigd. En tussendoor natuurlijk flink doorgelopen.

De laatste 500m wilde ik nog even flink aanzetten toen ik door mensen van de organisatie gevraagd werd rustig te lopen. Iedereen moest aan de kant en vlak na de finish zag ik waarom. Een loper was onwel geworden en er waren artsen bezig om hem te stabiliseren. Heel naar om te zien. Gelukkig heb ik net gehoord dat deze man succesvol is gereanimeerd.


Nadat ik me had omgekleed zag ik dat Wilja en Kelly gefinisht waren. We spraken met elkaar af bij de tenten en konden toen gezellig samen terugreis. Maar natuurlijk niet voordat we nog even een patatje hadden gehaald. Dat hadden we wel verdiend!

Heb jij de Dam tot Damloop ook gelopen? 

4 mijl van Sneek

IMG_8411

Vandaag stond ik aan de start van de 4 mijl van Sneek. Ik las vorige week dat deze race georganiseerd werd en had er meteen zin in! Nog 1 keer knallen voor de taperweek begint. Volgende week zondag loop ik een 43km trail van RunForestRun in Gasselte, dus aankomende week staat in het teken van rust en fit blijven.

Vanmorgen was ik verbazingwekkend relaxt. Eigenlijk geen zenuwen of wedstrijdspanning, zoals ik dat anders wel heb. Ook in de trein naar Sneek voelde ik me nog prima. Tot dat ik in het startvak in ging. Ik stond mooi vooraan, vlak achter de wedstrijdlopers. En ik weet niet waarom, maar ineens had ik zo’n kriebel in mijn buik. Veel tijd om daar over na te denken had ik niet, want al snel klonk het startschot en vloog iedereen er van door.

Ik liet alle goede voornemens los en ging er als een malle vandoor. Ik keek op mijn horloge en zag dat ik 17km per uur liep. 17km!?! Waar was ik mee bezig? Dit ging ik nooit volhouden. De 1ste kilometer liep ik op een tempo van ruim 14km per uur. Daarna moest ik het tempo echt laten zakken. Ik probeerde mijn adem onder controle te krijgen en een goed ritme te vinden. Ik had het behoorlijk warm en was dan ook blij dat het begon te regenen.

Na de 1ste ronde, we liepen 2 vrijwel gelijke rondes, zat ik er lekker in. Ik begon mensen in te halen en was echt aan het genieten. Het fijne van zo’n korte afstand is dat op het moment dat je het zwaar krijgt je er ook al bijna bent. In de laatste bocht voor de finish spotte ik ook nog Nina die samen met haar dochter stond aan te moedigen. Altijd leuk om een bekende langs de kant te zien staan. Ik gooide er nog een laatste versnelling uit en finishte in een tijd van 27 minuten en 30 seconden. Ruim 2 minuten sneller dan ik van tevoren had verwacht!

Dit geeft vertrouwen voor volgende week. Nu mezelf beheersen en geen gekke dingen meer doen. Ik vind de taperweken altijd het moeilijkst van de marathontraining…

IMG_8409

 

 

 

De halve marathon van Berlijn

IMG_7234

De halve marathon van Berlijn was zowel fysiek als emotioneel een rollercoaster. Ik was afgelopen weekend met een groep lopers uit Friesland naar Berlijn om daar te genieten van de prachtige stad, maar natuurlijk vooral om hard te lopen. Toen we vrijdag aan het eind van de dag aan kwamen was het prachtig weer en zaterdag was het nog een stuk warmer en zonniger. Heerlijk om een stad te bekijken, maar niet bepaald voor mij ideaal om in hard te lopen. Ik moet aan het begin van het seizoen altijd erg wennen aan de hogere temperaturen.

Toen ik zondagochtend wakker werd was het tot mijn grote opluchting licht bewolkt en niet al te warm. Onderweg naar de start was ik zelfs een beetje bang dat ik misschien te koud gekleed was en besloot ik om tot in het startvak in ieder geval mijn warmte deken om te houden. In de rij voor de dixies werd het al wat warmer en eenmaal in het startvak besloot de zon definitief door te komen. Ik stelde mezelf gerust met de gedachte dat ik genoeg drinken mee had en dat ik voor het warmste moment van de dag al gefinisht zou zijn.

De sfeer zat er lekker in, er werd geklapt en gedanst in het startvak en ik kon niet wachten om los te gaan. Mijn benen voelden goed en ik had er alle vertrouwen in. Toen het startschot klonk zocht ik naar de ruimte en zette een steady pace in. Ik liep vlak 4:25 en het voelde goed. De mensen en de muziek langs de kant gaven me vleugels. Het parcours liep langs een aantal mooie en historische hoogtepunten en ik besefte me ineens ‘ik loop gewoon in Berlijn’. Ik genoot volop en begon al te dromen van een PR.

Tot dat we bij het 10km punt kwamen. Ik kreeg ineens kippenvel, begon te klappertanden en werd duizelig. Dit deed bij mij wel de alarmbellen af gaan. Ik wist meteen dat ik last had van warmte stuwing. Eerst probeerde ik om er doorheen te lopen, maar na een paar honderd meter wist ik dat dit niet ging werken. Ik was duidelijk oververhit en het enige wat ik kon doen was gas terug nemen. Ik liet mijn tempo wat zakken en dronk wat. Inmiddels zag ik dat er meer lopers waren die last hadden van de warmte. Er lagen zelfs meerdere lopers langs de kant van de weg. Het klappertanden stopte en de duizeligheid zakte af, dus besloot ik mijn weg te vervolgen.

Een PR zat er niet meer in, dus kon ik maar beter genieten van de race, het parcours en de mensen. We liepen langs de Gedachtniskirche waar we zaterdagmiddag nog stil hadden gestaan bij de kaarsen en gedenksteen van de slachtoffers van de aanslag op de kerstmarkt en ik schoot even helemaal vol. Ik realiseerde me dat we ons gelukkig niet laten tegen houden door de angst voor aanslagen, maar dat we blijven doen waar we blij van worden.

Ook even later bij Checkpoint Charlie stonden de tranen in mijn ogen. Ik kon hier gewoon rennend en in alle vrijheid een voormalige grensovergang passeren. Een hele bijzondere ervaring.

Bij het 20 kilometerpunt was de cheerzone van runningcrews. Crews uit alle delen van de wereld stonden hier om de lopers aan te moedigen. Er was muziek, er werd gedanst en er was veel, heel veel confetti. Echt een kippenvelmoment! Met nieuwe energie en een grote lach op mijn gezicht zette ik nog een keer aan. Mijn benen voelden nog fris, dus besloot er nog even een eindsprint uit te knallen en finishte in 1:41:07. Niet mijn beste tijd ooit, maar ik ben zeker niet ontevreden.

IMG_7231