Raceverslag: de marathon van Eindhoven

Afgelopen zondag liep ik de marathon van Eindhoven. Een dag waar ik 12 weken lang naar toe heb gewerkt, maar die compleet anders uitpakte dan gepland.

Ik schrijf dit verslag met meer spierpijn in mijn lijf dan ik ooit eerder heb gehad. Het voelt alsof er een trein over me is heen gereden… Het was deze keer meer een martelthon in plaats van een marathon. En toch ben ik blij dat ik het gedaan heb.

De dag begon om 6:45u ik was al ver voor de wekker wakker en had ’s nachts meerdere keren gedroomd dat ik me had verslapen. Na een koud havermoutje, was het tijd om te douchen en me klaar te maken. Ruim op tijd stond ik klaar, dus besloot ik nog even een theetje te drinken in een koffietentje vlakbij de start.

Buiten voelde ik dat het al flink aan het opwarmen was. En het was pas 8:45u, dit beloofde niet veel goeds. Ik ben eerder een keer onwel geworden door warmtestuwing, dus ben ik wat huiverig geworden voor lopen in de warmte.

Om 9:30u liep ik naar de start, waar ik al snel Ytsen trof. Met hem heb ik vaker gelopen, met name trails, en dat is altijd gezellig. We kletsen gezellig en voor ik het wist was het al tijd voor de start. We besloten de eerste paar kilometer samen op te lopen. Dit was fijn, want hierdoor was ik meteen mijn spanning kwijt.

Na 5 km scheidden onze wegen en moest ik alleen verder. Ik liep makkelijk en moest me echt inhouden om niet te versnellen. Tot 20 km liep ik echt op rozen. Ik dronk bij elke verzorgingspost en ook mijn gelletjes kon ik goed innemen. Wel voelde ik dat het al echt warm werd.

Na de verzorgingspost van de 25 km schoot mijn hartslag ineens omhoog en kreeg ik kippenvel. Dit herkende ik van de keer dat ik warmtestuwing had. Ik besloot even te wandelen en goed te drinken. Met hartslag daalde wat, maar ik bleef kippenvel houden en kreeg ook hoofdpijn. Ik twijfelde even of ik wel door moest gaan, maar ik wilde eigenlijk niet opgeven.

Rustig pakte ik het rennen weer op. Om mij heen zag ik dat veel lopers het zwaar hadden. Steeds meer mensen wandelden en er zaten zelfs mensen langs de kant. Ik besloot dat ik van verzorgingspost naar verzorgingspost zou rennen en dat ik bij de verzorgingsposten mocht wandelen. Tijdens het wandelen dronk ik vier bekers en rende dan weer rustig verder.

Bij 32 km kwam ik Noortje mijn teammaatje van Polar tegen. Ook zij had het zwaar, maar ze had duidelijk nog meer energie dan ik. Ik besloot aan te haken, zodat ik mij aan haar kon optrekken. Dit lukte 5 km, maar toen moest ik haar laten gaan. Inmiddels viel de ene na de andere loper uit en reden er ambulances af en aan. Het was mij wel duidelijk dat dit voor iedereen een zware strijd was.

Met nog 4 km te gaan kwamen we het centrum van Eindhoven weer in. Dit was heel fijn, want de mensen langs de kant gaven mij nieuwe energie. Ik kon mijn pace weer oppakken. Ik had het zwaar, maar ik wist dat ik het ging halen.

Na 3:43:38 kwam ik over de finish. Mijn langzaamste marathon tot nu toe, maar ook zeker de zwaarste. Ik ben dan ook heel trots dat ik het gehaald heb. Ik ben zo dankbaar dat ik dit kan en mag doen!

Ik wil iedereen bedanken voor de support en lieve berichtjes. Echt super lief!!

3 reacties op ‘Raceverslag: de marathon van Eindhoven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s