Raceverslag : Elfstedentocht relay

Hoe zet je een fantastisch avontuur van 24 uur met een geweldig leuk team op papier? Ik zit al een uur naar mijn scherm te kijken, maar weet gewoon niet waar te beginnen.

Eind vorig jaar plaatste ik een oproepje op mijn Facebook pagina om te vragen wie het leuk zou vinden om de Elfstedentocht in estafettevorm te lopen. Binnen no-time stroomden de reacties binnen en na een dag was een team gevormd.

Begin dit jaar dronken we met de helft van het team een koffietje en werd het plan concreter. Het was toen al mooi om te zien hoe hardlopen verbind, want ondanks dat de meesten elkaar nog nooit eerder hadden gezien was het meteen gezellig.

Helaas moest Meike zich terugtrekken, maar gelukkig stonden er 2 nieuwe teamleden te trappelen om mee te doen. Ook werd Dennis als chauffeur toegevoegd aan ons team. En zo was team Spirit compleet.

Afgelopen zaterdagmiddag was het team voor het eerst met zijn allen bij elkaar. Na een kort moment van voorstellen en een uitleg van Wouter over de verdeling van de etappes was het tijd om de bus in te pakken en naar de start te gaan. Waar andere teams alles uitgebreid hadden geoefend gingen wij de tocht aan als één groot avontuur.

Om 18:34u klonk het startschot en gingen we er als een speer vandoor om vervolgens na 50 meter in het busje te springen. De eerste etappe werd door Esmee en Shanice gelopen, dus de rest van het team moest nog even wachten met lopen. Wij gingen met het busje naar het eerste wisselpunt. Dit bleek alleen 5km verder te liggen dan gepland. Dat zorgde even voor wat chaos, maar we besloten als snel het plan een beetje om te gooien, zodat we daarna de originele planning weer op konden pakken.

We stonden met zijn allen op de brug de andere teams aan te moedigen. Toen Esmee er aan kwam rennen, tikte ik als een malle aan en sprintte er vandoor. Door de adrenaline liep ik de eerste kilometer in 3:50. Oeps! Dat was niet helemaal de bedoeling. Na 4 km tikte ik af en kon ik even op adem komen. Mijn ouders stonden bij het wisselpunt aan te moedigen. Zo lief!

De wissels gingen erg soepel en zo liepen we de nacht in. Zo bijzonder om midden in de nacht met een team hard te lopen. De sfeer was super goed en we liepen ver voor op schema. Rond middernacht haalde Ron een stapel pannenkoeken en Nutella te voor schijn en zat iedereen lekker te smullen.

Helaas werden we om 3:00u door de organisatie ‘geneutraliseerd’ waardoor we 2 uren lang niet verder mochten. Daar stonden we dan bij een gymzaal in Workum midden in de nacht… Dit was even flink balen, maar we besloten deze tijd maar te gebruiken om even te herstellen. Ik ben op een gymmat gaan liggen en was meteen in coma. Na 45 minuten werd ik redelijk fris weer wakker en ging ik mij klaar maken om weer verder te rennen.

Om 5:00u vertrokken Esmee en ik voor de volgende etappe. De hele wereld lag nog te slapen en wij waren hier aan het rennen. Dat was echt zo’n tof gevoel!

Onderweg kwamen we steeds andere teams tegen en werden we ook wat competitiever. We wisten dat de nummer 1, 2 en 3 een beker zouden krijgen en die wilden wij natuurlijk niet mislopen. De jacht op de teams voor ons was geopend.

Helaas werden we om 9:00u in Franeker opnieuw stil gezet door de organisatie. Dit zorgde wel even voor frustratie. We liepen zo lekker en nu moesten we ineens een uur wachten!

Om stipt 10:00u gingen Wouter en Esmee weer verder. Even de frustratie er uit knallen. In tussen deden sommige teamleden even een hazenslaapje om zich op te laden voor de laatste etappes.

Bij Dokkum kwamen mijn broer, schoonzus en nichtje aanmoedigen. Zo mooi hoe iedereen meeleefde. Mijn broer fietste de etappe van Ron en mij zelfs mee.

Omdat Shanice te veel last kreeg van haar knie en ik nog steeds aan het stuiteren was, besloot ik de laatste etappe van Shanice over te nemen. Samen met Wendy liep ik het laatste blok van 7km. Een kilometer voor de finish voegde de rest van ons team zich bij ons en zo kwamen we na 21 uur joelend en juichend over de finish.

Daar kregen we nadat alle teams binnen waren te horen dat we 3de waren geworden. Ons team had het gewoon geflikt! Dat maakte mij een hele trotse teamcaptain!

Wat een fantastisch avontuur was dit! Ik wil Wouter, Ron, Dennis, Gaby, Shanice, Esmee, Wendy en Wendelien heel erg bedanken voor dit prachtige weekend! Ik hoop dat we nog heel veel avonturen met elkaar gaan beleven. Op naar de Roparun!

Een reactie op “Raceverslag : Elfstedentocht relay

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s