Plantaardig eiwitrijk bananenbrood

IMG_7290Steeds vaker probeer ik vegan te eten. Ik ben al m’n halve leven vegetariër en als kind weigerde ik regelmatig vlees te eten, maar zo nu en dan at ik nog wel eieren, lactosevrije yoghurt en kaas. Door alle berichtgeving over de bio-industrie voel ik me hier ook niet meer prettig bij. Daarom vond ik de veganchallenge een mooi startpunt om te beginnen met volledig plantaardig eten.

Op zich is het voor mij niet eens zo’n grote stap, want door mijn lactose intolerantie at ik al grotendeels plantaardig, maar wat ik nog wel een uitdaging vind is om voldoende eiwitten binnen te krijgen. Die zijn voor mij als sporter naast koolhydraten best belangrijk. In mijn zoektocht naar plantaardige eiwitten was ik al Orangefit tegengekomen, maar afgelopen week ontdekte ik Purya. Een eiwitpoeder op basis van zonnebloempitten. Vegan en glutenvrij. Ik besloot om deze te testen en bakte er een bananenbrood mee. Een experiment dat erg lekker uitpakte!

Wil jij het bananenbrood ook bakken? Dit is wat je nodig hebt:

  • 2 eetlepels Purya
  • 100 gram kokosbloesemsuiker
  • 1 eetlepel kokosolie
  • 250 gram boekweitmeel
  • 50 gram havermout
  • 3 geprakte bananen
  • 1 eetlepel kokosrasp
  • 2 eetlepels frambozen
  • 1/2 theelepel bakpoeder
  • 1/2 theelepel zuiveringszout

Meng eerst alle natte ingrediënten in een kom, waaronder de geprakte bananen. Meng in een andere kom de droge ingrediënten. Voeg de inhoud van beide kommen samen en schep voorzichtig door elkaar. Doe het beslag in een ingevet cakeblik. Bestrooi de bovenkant met kokosrasp. Bak het bananenbrood op 180 graden in het midden van de oven. Na ongeveer 45 minuten is je bananenbrood klaar. Laat het bananenbrood goed afkoelen voor dat je het in plakken snijdt. Je kunt het bananenbrood goed invriezen, zodat je iedere dag een vers stukje kunt nemen.

Laat je mij weten of je het bananenbrood hebt gemaakt? En heb jij weleens volledig plantaardig gegeten?

 

De halve marathon van Berlijn

IMG_7234

De halve marathon van Berlijn was zowel fysiek als emotioneel een rollercoaster. Ik was afgelopen weekend met een groep lopers uit Friesland naar Berlijn om daar te genieten van de prachtige stad, maar natuurlijk vooral om hard te lopen. Toen we vrijdag aan het eind van de dag aan kwamen was het prachtig weer en zaterdag was het nog een stuk warmer en zonniger. Heerlijk om een stad te bekijken, maar niet bepaald voor mij ideaal om in hard te lopen. Ik moet aan het begin van het seizoen altijd erg wennen aan de hogere temperaturen.

Toen ik zondagochtend wakker werd was het tot mijn grote opluchting licht bewolkt en niet al te warm. Onderweg naar de start was ik zelfs een beetje bang dat ik misschien te koud gekleed was en besloot ik om tot in het startvak in ieder geval mijn warmte deken om te houden. In de rij voor de dixies werd het al wat warmer en eenmaal in het startvak besloot de zon definitief door te komen. Ik stelde mezelf gerust met de gedachte dat ik genoeg drinken mee had en dat ik voor het warmste moment van de dag al gefinisht zou zijn.

De sfeer zat er lekker in, er werd geklapt en gedanst in het startvak en ik kon niet wachten om los te gaan. Mijn benen voelden goed en ik had er alle vertrouwen in. Toen het startschot klonk zocht ik naar de ruimte en zette een steady pace in. Ik liep vlak 4:25 en het voelde goed. De mensen en de muziek langs de kant gaven me vleugels. Het parcours liep langs een aantal mooie en historische hoogtepunten en ik besefte me ineens ‘ik loop gewoon in Berlijn’. Ik genoot volop en begon al te dromen van een PR.

Tot dat we bij het 10km punt kwamen. Ik kreeg ineens kippenvel, begon te klappertanden en werd duizelig. Dit deed bij mij wel de alarmbellen af gaan. Ik wist meteen dat ik last had van warmte stuwing. Eerst probeerde ik om er doorheen te lopen, maar na een paar honderd meter wist ik dat dit niet ging werken. Ik was duidelijk oververhit en het enige wat ik kon doen was gas terug nemen. Ik liet mijn tempo wat zakken en dronk wat. Inmiddels zag ik dat er meer lopers waren die last hadden van de warmte. Er lagen zelfs meerdere lopers langs de kant van de weg. Het klappertanden stopte en de duizeligheid zakte af, dus besloot ik mijn weg te vervolgen.

Een PR zat er niet meer in, dus kon ik maar beter genieten van de race, het parcours en de mensen. We liepen langs de Gedachtniskirche waar we zaterdagmiddag nog stil hadden gestaan bij de kaarsen en gedenksteen van de slachtoffers van de aanslag op de kerstmarkt en ik schoot even helemaal vol. Ik realiseerde me dat we ons gelukkig niet laten tegen houden door de angst voor aanslagen, maar dat we blijven doen waar we blij van worden.

Ook even later bij Checkpoint Charlie stonden de tranen in mijn ogen. Ik kon hier gewoon rennend en in alle vrijheid een voormalige grensovergang passeren. Een hele bijzondere ervaring.

Bij het 20 kilometerpunt was de cheerzone van runningcrews. Crews uit alle delen van de wereld stonden hier om de lopers aan te moedigen. Er was muziek, er werd gedanst en er was veel, heel veel confetti. Echt een kippenvelmoment! Met nieuwe energie en een grote lach op mijn gezicht zette ik nog een keer aan. Mijn benen voelden nog fris, dus besloot er nog even een eindsprint uit te knallen en finishte in 1:41:07. Niet mijn beste tijd ooit, maar ik ben zeker niet ontevreden.

IMG_7231