RunShortyRun: Dam tot Damloop

Het is ruim 24 uur na de start van de Dam tot Damloop, maar ik ben nog altijd aan het nagenieten. Wat was het weer een feest!

Ver voor de wekker was ik al wakker. Met de nodige zenuwen in mijn lijf lukte het niet om nog langer te slapen. Na een rondje social media, waar ik zag dat heel veel anderen zich ook aan het klaar maken waren, stapte ik in de douche. Nadat ik mijn ontbijt met lange tanden had opgegeten stapte ik om 10:0ou in de trein naar Amsterdam.

Om 12:30u kwam ik aan op het Centraal Station. Overal waar ik keek zag ik hardlopers. Omdat ik inmiddels behoorlijk zenuwachtig geworden was besloot ik even de rust op te zoeken. Met een theetje bij de Yoghurt Barn lukte het mij om weer enigszins tot rust te komen.

img_1030

Om 13:30u vertrok ik richting het startvak. Onderweg kwam ik Joanna nog tegen met wie ik vorig jaar bij het NTC event met Dafne Schippers was. Zij stond samen met Patricia en Petra van Just Keep Running klaar om te gaan starten. Na wat selfies en geklets mochten zij los. Vlak daarna was het voor mij tijd het om het startvak in te gaan en aan te sluiten in de rij voor de dixie. Wat is dat toch met die zenuwenplasjes?

Na voor de 10000ste keer mijn veters te hebben gestrikt zocht ik de pacers van 1:20 op. Ik wilde zo vlak na mijn blessure niks forceren, maar wilde voor de 1:20 gaan. Ik kon de pacers altijd nog laten gaan en hoopte zo in ieder geval vlak te lopen. Van vorige keren wist ik nog dat het risico om te snel te starten en doodop uit de tunnel te komen groot was. Door bij de pacers te blijven hoopte ik dit te voorkomen.

Iets na 14:30u klonk het startschot en mocht ik eindelijk beginnen. Mijn benen voelden fris en met het windje erbij was het met de warmte nog goed te doen. Bij het binnen gaan van de tunnel hoorde ik de trommelaars al. Ik vind dit zo’n mooi moment! Ik had helemaal kippenvel!

Ik wist dat er tegelijk met mij wat bekenden waren gestart en niet ver na de tunnel kwam ik Wilja al tegen. Na een korte groet ging ik weer op weg. We hebben afgesproken dat zij mij volgend jaar gaat inhalen. Ik ben benieuwd!

Ik kon goed het tempo vast houden, maar merkte wel dat ik het warm begon te krijgen. Daarom besloot ik om bij iedere drankpost even te wandelen, zodat ik goed water kon drinken. De tijd die ik hier mee zou verliezen zou ik later wel inhalen. Alleen raakte ik hierdoor de pacers wel kwijt. Ik begon te rekenen en schatte in dat ik wel weer naar ze toe kon lopen. Dit gaf mij een doel en hielp me om goed te focussen.

image

Vanaf het 11km punt liep ik weer samen met de pacers. Ik kreeg te horen dat we iets voor liepen op schema en dat wanneer we dit tempo vast konden houden op 1:19 konden finishen. Het praten met de pacers zorgde voor wat afleiding en de kilometers vlogen voorbij. 1 van de pacers bleek van de Running Junkies te zijn en samen hadden we het even over Nydia. Zij heeft het allerleukste boek over hardlopen geschreven wat er is en de pacer komt ook voor in haar boek.

Ineens kwamen we Zaandam al in en zaten we op bijna 15km. De mensen langs de kant gaven mij echt een boost om nog even aan te zetten. Met al die aanmoedigingen voel ik me altijd net een topsporter. De laatste kilometer kreeg ik echt vleugels. Ik genoot van alles om mij heen en was zo dankbaar dat ik daar mocht rennen. Ik zette een eindsprintje in en klokte uiteindelijk 1:18:44.

img_1072

Ik ben zo blij dat ik weer terug ben. Dat ik zo kort na mijn blessure dit weer neer kan zetten. Op naar de halve marathon van Amsterdam!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s