RunShortyRun: mijn eerste trailrun

 

FullSizeRender
Foto: Janke vd Schaaf

 

Het is inmiddels al een dikke week geleden dat ik mijn eerste trailrun liep, maar nog steeds krijg ik een grote lach op mijn gezicht als ik er aan terug denk. Vorige week zaterdag vertrok ik met mijn in de camper naar Vledderveen voor de Raven Trail. Om 10:00u kwamen we aan bij het dorpshuis. Ik verwachte gespannen lopers en veel drukte, maar wat bleek iedereen zat rustig aan een kopje koffie en ik kon zo doorlopen naar de tafel met startnummers. Ik kreeg het nummer 112 en riep meteen gekscherend dan weten ze meteen wat ze moeten bellen als ik het niet red!

Ondertussen kwamen er steeds meer lopers bij en kwam ik ook een aantal bekenden tegen. Ook een aantal Instagram vrienden waren van de partij. Leuk om elkaar eens in het echt te spreken. Om 11:00u startte de 30km en een kwartier later mocht ik van start voor de 15km. In het startvak kon ik mijn verbazing niet onderdrukken. Iedereen stond met elkaar te kletsen, de mevrouw van de organisatie legde nog even de route aanduiding en de regels uit en toen haar mobiel op 11:15u sprong werd er geroepen ‘jullie mogen’. Geen geduw, geen startschot, geen sprintende lopers. Nee, iedereen ging relaxt weg en er werd ondertussen gezellig door gekletst.

De eerste kilometers had ik nog een gejaagd gevoel. Zou ik het wel kunnen, liep ik wel snel genoeg, hoe voelden mijn benen, maar daarna vond ik de rust en kon het genieten beginnen. De paden waren behoorlijk overwoekerd en ik moest goed opletten waar ik mijn voeten plaatste. Hierdoor durfde ik wat minder om mij heen te kijken. Toen ik dat wel even deed belandde ik meteen in een greppel. Je bent een trail rookie of je bent het niet.

Bij kilometer 5 voelde ik wel dat het trailen toch echt een stuk zwaarder is dan op de weg lopen, maar door de omgeving vergat ik snel mijn zware benen. Bij 8,5 kilometer was er een verzorgingspost. En wat voor een!?! Ik keek mijn ogen uit en de vrijwilligers moesten hardop lachen om mijn hoofd. Tuc koekjes, winegums, fruit, cola en water! De keuze was enorm. Ik besloot ook echt even te stoppen en een Tucje en cola te nemen. Iets wat ik bij een wegwedstrijd echt nooit zou doen. Bij deze verzorgingspost kwam ik ook nog Babette tegen. Zij liep de 30km als voorbereiding voor de marathon van Berlijn. Na een foto te hebben gemaakt gingen we beide weer op pad.

De kilometers vlogen voorbij en ik genoot volop. Af en toe passeerde ik een andere loper, maar hele stukken liep ik alleen. Op een gegeven moment had ik een snellere loper in het vizier en ik besloot naar hem toe te lopen. Het terrein was hier redelijk vlak en ik kon het tempo gemakkelijk opvoeren. Toen ik vlakbij hem was kwamen we op een stuk asfalt terecht en realiseerde ik me dat ik al een tijdje geen lintjes meer had gezien. Ook het asfalt deed een alarmbelletje afgaan. Ik vroeg de man of hij wist of we goed zaten, maar hij gaf aan geen idee te hebben en gewoon door te lopen. Mijn gevoel zei dat er iets niet klopte en besloot om te keren. Na ongeveer 700m zag ik in een zijpad lintjes hangen en kon ik de route weer oppakken.

Ik voelde dat het behoorlijk warm begon te worden en besloot mijn tempo hier op aan te passen. Relaxt liep ik door en voor ik het door had zag ik de finish al. Ik zette nog even aan en finishte met 1:25:59. Maar veel belangrijk, ik finishte met een grote smile en een super goed gevoel. Dit smaakte zeker naar meer!

Ik ben al plannen aan het maken voor een volgende trail en kreeg al wat leuke tips via Facebook. Hebben jullie nog tips voor leuke trails?

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s